2006/Mar/03

เอ่อ..แหะ ๆ ..หลังจากขายกาแฟนได้สองเดือนก็ต้องย้ายงาน

น่ะเหรอ..( เออ ๆ จำได้ละ ) ...ก็ได้ไปสัมผัสกับชีวิตอีกมุม

หนึ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อน นั่นก็คือ ...แท่น แทน แท้น....นักข่าว...ค่ะ

ช่ายๆ เปงนักข่าวมานก็ย้าก ยากแหละ แต่หนุกนะ ได้ออกไปหา

ประสบการณ์ที่เราไม่คาดคิดว่าจะได้เจอมาก่อนอ่ะ ฟังนะจาเล่าให้ฟัง

1. ฉันเห็นคนตายเลือดกองเต็มท้องถนน ( ยี้...น่ากัว)

2. และแล้วฉันก็เป็นลม ( พวกพี่ๆ พากันตกใจรีบปฐมพยาบาลฉันด่วน )

อา....แหะ ๆ ( มือใหม่อ่ะ )

3. ฉันต้องฝันร้ายทุกคืน ทุกคืน ทุกคืน วันที่ฉันไปทำข่าวคนตายน่ะ แง้..ๆ..

เขาตามฉันมาด้วยแหละ เขามานั่งที่ปลายเตียง ทุกคืน ฮือ...ๆ...ๆ..

4. ฉันต้องไปทำงานด้วยสภาพอันอิดโรย อิดโรย อิดโรย ขอบตาช้ำ ช้ำ

5. ฮ่า ฮ่า ฮ่า...อันนี้ตาหลก...คิก คิก ...วันที่ฉันไปสัมภาษณ์น้องรัก เอ้ย นักร้อง

วงพอส ( เอ่อ จำได้ปะ เขาเขียนงี้ปะ ) ด้วยความรีบเร่งกลัวไม่ทัน ( เอ่อกลัว

ไม่มีที่ว่างให้ฉันได้สอดแทรกร่างกายอันบึกบึนเข้าไปใกล้ๆ น่ะ ) และสายไมล์ ( ไมล์

เขียนไงนะ เขียนไม่เป็นอ่ะ ) อันยาวเหยียดจากกล้องวีดิโอ ฉันก็สะดุดกึก

" โป๊ก..." หัวโขกค่ะ กับอะไรเหรอ ห่ะ ห่ะ >Q< โขกกะร้องเท้าดาราอ่ะดิ ถามได้

อ้าย อาย จนหน้างี้ดำไปหมด ขายหน้าประชาชีนับร้อย หงึ

6. วันต่อมาฉันได้รับมอบหมายจากผู้ประกาศข่าวให้ฉันทำหน้าที่แทน ( เคเบิ้ล อ่ะนะ )

ด้วยความตื่นเต้น ฉันก็ทำได้ดีมาก แบบว่า สิบเทคยังไม่ผ่านอ่ะ สุดท้ายผู้ประกาศ

คนเดิมทำธุระเสร็จจนกลับมา และแล้วฉันก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ ฮือ ฮือ ....

7. เห็นม้า...ฉันแย่ล่ะซี้ รู้หรอกว่าพวกเธอคิดงั้นอ่ะ แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ทำข่าวแล้วค่ะ

ฉันกำลังทำงานเกี่ยวกับ..........( ไม่บอก )

...............................

เอาเรื่องสมัย ม.ต้น มาเล่าดีฟ่า อิอิ

" นี่พวกเธอ จะมีเพื่อนในห้องเราแปดคนได้ย้ายไปเรียนที่ห้องคิงมี เด็กหญิง...."

( ห้องที่เอาแต่หัวกะทิไปเรียนน่ะ) อาจารย์เรียกชื่อไปเรื่อย จนกระทั่งมีฉันด้วย

( โอ...พระเจ้า ) ถูกเรียกเป็นคนสุดท้าย แล้วอาจารย์ก็พูดต่อ

"เอาล่ะนักเรียนที่ถูกขานชื่อเก็บข้าวของให้เรียบร้อย แล้วตามไปห้องคิงทันที" ว่า

แล้วอาจารย์ก็เดินออกจากห้องสี่ ไปรอพวกเราที่ห้องคิง และด้วยสปิริตที่เก่งกล้า

ของฉัน เมื่อเก็บของเรียบร้อยแล้ว ก็พรวดพลาดรีบวิ่งไปจองเก้าอี้ที่ห้องคิงก่อน

ใคร และขณะนั้นเองฉันก็ตาสบตาเข้ากับเด็กหนุ่มห้องคิงเข้า หล่อ ล่ำ บึก

โอ้วว..พระเจ้า..

"โครม" ทุกสายตาจับจ้องมาที่ฉัน เอ่อ...คือ...ก็มันลื่นน่ะ ห้องคิงไม่ยอมทำ

ความสะอาดเม็ดทรายเต็มไปหมดเลย และแล้วก็มี

"ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ไอ้พวกบ้านี่ ขำอะไรกันน่ะ ฉันพยายามยันกายลุกขึ้น โอ๊ย...

สะโพกงอนงามของฉัน ฮือ ฮือ ฮือ เจ็บจัง ลุกไม่ขึ้นด้วยและ จนเพื่อนซี้ของฉัน

มาช่วยดึงฉันลุกขึ้น อาจารย์ก็บอกให้ไปนั่งที่ให้เรียบร้อย ..ตะ แต่ ฉันเดิน

ไม่ไหวแล้ว มันเจ็บไปหมดเลยอาจารย์ก็ไล่ให้ไปนั่งที่อยู่นั่นแหละ ฉันก็ค่อยเดิน

ไปที่โต๊ะหลังห้องมันช่างไกลเหลือเกิน

ฉันเดินได้แค่สองก้าว เท่านั้น ลีลาอันชดช้อยงดงามเป็นต้องยกเลิกไปโดย

ปริยาย ด้วยความเจ็บปวดมันทำให้ฉันเดินเด้งหน้าเด้งหลังกว่าจะถึงหลังห้อง

ฉันใช้เวลาไปตั้งหนึ่งนาทีครึ่งแน่ะ.....เฮ้อ อายมากเลยล่ะ จนไม่อยากนั่ง

แบกหน้าอยู่ห้องนั้นแล้วไอ้คนที่นั่งข้างฉันมันหาว่าฉันตูดเบี้ยว และแล้ว

พวกมันก็ตั้งฉายาให้ฉันว่า ตูดเบี้ยว ส่วนไอ้เด็กหนุ่มหน้าหล่อคนนั้นน่ะ

สอบตกเคมมีด้วยแหละ เฮอะ..มันสอบตกภาษาอังกฤษด้วยแหละ

"โสน้ำหน้าโง่ชิหา...เลย" อะโด่นึกว่าแน่ ถ้าไม่ใช่เพราะมันนะป่านนี้

ตูดฉันยังงามงอนเหมือนเดิมแน่ ไม่เบี้ยวงี้หรอก

......................................จบ .................................

เดี๋ยววันหลังเอาเรื่องไปเข้าค่ายมาเล่าให้ฟังเด้อ

Comment

Comment:

Tweet


ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมทักทายกันนะคะ ปูก็แวะไปบ้านคนตัวเล็กบ่อยๆ ค่ะ พี่ชายปูเองแหละ อิอิ ยังไงก็ขอบคุณที่แวะมาอีกครั้งค่ะ
#4 by kapoodum (203.155.115.163) At 2006-04-04 13:34,
เข้าบ้านวรรณกรรมคนตัวเล็ก แล้วเจอเว็บคุณปูค่ะ ก็เลยมาเยี่ยมชมกันหน่อย อ่านชีวิตเซอร์ ๆ ของคุณแล้วสนุกดีจังเลย ทำให้ชีวิตมีรสชาติไปอีกแบบนึง
#3 by wanna49 (203.172.34.109) At 2006-03-07 21:00,
พยายามเข้านะคะ เป็นนักข่าวน่ะเป็นอาชีพที่ต้องระวังตัวอยู่เสมอเพราะอาจถูกฟ้องได้ง่ายๆ อีกอย่างสนุกนะคะลองดูนะตื่นเต้นดีค่ะ
#2 by -~@ kapoodum @~- At 2006-03-03 15:44,
เหอๆๆ สวัสดีค่ะ อยากเป็นนักข่าวเหมือนกันค่ะ แต่เอนท์ไม่ติดซะงั้นอ่ะ
#1 by ** MaiI ** At 2006-03-03 15:32,